టీనేజి లోకి అడుగుపెట్టిన కొత్తల్లో, చదవటమే గాక వ్రాయలన్న కోరిక…
దేని గురించి వ్రాయలో తెలీని సంశయం…
చెప్తే ఎవరేమనుకుంటారో అన్న బెరుకు…
ఇవన్నీ వున్నా, ఆగక… ఆపుకోలేక…
. వ్రాసుకున్న పిచ్చి రాతలు కొన్ని, భద్రంగా దాచిన పుస్తకంలో మొన్న చదివాక…
నా మొహంలో చిన్న నవ్వు… ఏదో సంతోషం…
అంతలోనే ఏదో బాధ.. ఇప్పుడు చదవాడానికి టైం ఎంత కేటాయిస్తున్నాను అని???
ఏదేమైనా, ఆల్రెడీ.. శిధిలావస్తలో వున్న పుస్తకంలోని రాతలు ఇంకెంతకాలం వుంటాయో తెలీదు…
వీలున్నప్పుడు… అవన్నీ బ్లాగు లో పెట్టెస్తే… క్షేమంగా వుంటాయి కదా అని… అందులోనిదే ఈ మొదటి ప్రయత్నం…
మొదటి లేఖ:
నా ప్రేయసికి లేఖ రాద్దామని,
హ్రుదయంలోని భావాన్ని, మాటలలోకి అనువదిద్దామని,
కలం అందుకున్నాను…
కాగితాలు చూసుకొని వ్రాయటం ఆరంభించాను…
కాగితాలు గుట్టలుగా పేరుకుంటున్నాయి…
సమయం గంటలలో గడిచి పోయింది…
కానీ నా హ్రుదయంలోని భావం సగం కూడా అవలేదు…
ఇంతలో, తను వచ్చి ఒక కాగితం అందించింది…
ఆ తెల్ల కాగితం లో ప్రారంబానికీ, ముగింపుకీ, మధ్యనున్న
ఖాలీ స్థలం… అనంత భావాన్ని, అంతులేని మాటలలో చిత్రీకరించుకుంది…
అదేం మాయో, నేనెప్పుడు తెరిచినా,
నా కోసం ఒక సరికొత్త భావం అందులో లిఖింపబడి వుంటుంది… 
99 లో ఇది రాసుకున్నాను…
2009 లో కూడా ఇంతవరకు నా ప్రేయసి నాకు ఆ లేఖ ఇవ్వలేదు…
అసలెక్కడుందో… ఇంతకీ ఆ లేఖ రాసిందో?? లేదో??
కనిపిస్తే, వెంటనే అడగాలి… 
??? చూడాలి…
