ప్రేమా???… అబ్బా!!! అమ్మా!!! బుధవారం, డిసెం 9 2009

కళ్ళు మూసుకొని నడిస్తే… ఎక్కడో పడతాం… దెబ్బలు తగలొచ్చు… అదే కళ్ళు తెరుచుకొన్నా ప్రేమలో పడితే… దెబ్బలు బాగా తగిలే అవకాశాలు చాలా ఎక్కువ…
ఎందుకంటే…ప్రేమ గుడ్డిదట కదా… కళ్ళున్నా కనపడనివ్వదు…
అసలు ప్రేమలో పడినవాళ్ళు అంతగా ఎందుకు బాధపడతారా (సినీమాల్లోనే లెండి) అనుకునేవాన్ని…
మొన్న “ఈనాడు” పేపర్ లో వచ్చిన ఈ వార్త చదివితే… దానికి సమాధానం కొద్దిగా దొరికింది…

ప్రేమలో విఫలమైన తర్వాత కలిగే మానసికమైన బాధ కూడా… ఏదో దెబ్బ తగిలితే కలిగే శారీరక బాధంత తీవ్రంగా వుంటుందట…కారణం, మెదడులోని ఏదో భాగం స్పందించే తీరు రెండింట్లోనూ ఒకటేనట… ఇంట్రెస్టింగ్ రీసెర్చ్

ఇక్కడే నాకొక సందేహం వచ్చింది.. అసలు ఇలా రీసెర్చీ చేస్తూ పోతే…మన బాధలకీ, ఆనందాలకీ, కారణాలని కేవలం “జీవ రసాయన” (Biochemistry) శాస్త్రం ద్వారా కనుక్కోవచ్చనుకుంటాను… అప్పుడు ప్రతీ మనిషీ కావాలంటే ఆనందంగా, లేదంటే విషాదంగా వుండొచ్చనుకుంటా…

పాపం… మనిషి బాధలకి కారణాలు అన్వేషించడానికి బుద్ద భగవానుడు ఎన్ని బాధలు పడ్డాడో…

ఏదేమైనా… ప్రియమైన స్నేహితులారా… ప్రేమలో పడే ముందు కొంచం అలోచించండి… (ప్రేమ తో పాటు బాధనీ ఆహ్వానిస్తున్నారేమో…)

“అలోచించి పడితే అది ప్రేమ క్…క…క…క్కాదు” అని గట్టిగా మీరనుకుంటుంటే మాత్రం… మీరెవరో నాకు తెలీదు…
Article enclosed… చదవండి…

ఇంతకీ… ప్రేమలో పడ్డవారికి ఏం మందులు ఇవ్వాలో??? ఎక్కడ కట్టుకట్టాలో??? 20091207a_007101008

One Response »

 

రెండు x రెండు = రెండు ఆదివారం, Feb 1 2009

ఒకటి నుంచి, తొమ్మిది వరకూ ఉన్న అంకెల్లోంచి మీకేం ఇష్టం అంటే… ఏం చెప్తారు. ’నెంబర్ వన్’ కాబట్టి ఒకటి అంటరా, అన్నింటికంటే పెద్దది 9 అంటారా??? నాకు మాత్రం… చెప్పడమెందుకు?? మీకు తెలిసిందంటారా? అవును, నాకు మాత్రం రెండంటే ఇష్టం. ఎందుకిష్టం అనడిగితే ఏమో… ఇన్ని రోజులూ ఆలోంచించలేదు. ఒకటి నుంచి, తొమ్మిది వరకూ ఉన్న అంకెల్లోంచి మీకేం ఇష్టం అంటే… ఏం చెప్తారు. ’నెంబర్ వన్’ కాబట్టి ఒకటి అంటరా, అన్నింటికంటే పెద్దది 9 అంటారా??? నాకు మాత్రం… చెప్పడమెందుకు?? మీకు తెలిసిందంటారా? అవును, నాకు మాత్రం రెండంటే ఇష్టం. ఎందుకిష్టం అనడిగితే ఏమో… ఇన్ని రోజులూ ఆలోంచించలేదు. కొన్ని కారాణాలు వెతికి పట్టుకోవడానికి ఈ ఠపా వ్రయాల్సొచ్చింది. అసలు ఎప్పుడైనా 0 నుంచి 9 వరకు ఉన్న అంకెలను ఒక్కసారి జాగ్రత్తగా గమనించండి. (నేనూ ఇందాకే చూసాను) 2 కి వున్ననత స్త్రాంగ్ బేస్ మరి దేనికీ లేదు. (అంత కుదురుగా ఏ సంఖ్యా కుర్చోలేదు). ఇదీ ఒక కారణం కింద అనుకుంటాను ఇకముందునుంచీ.
ఇక మ్యాటర్ లోకి వస్తే, స్రుష్టి లో చాలా, చాలా విలువైనవి రెండుగానే వున్నయి. పగలూ : రాత్రీ, కష్టం: సుఖం, బొమ్మా: బొరుసూ, జననం: మరణం, పాజిటివ్: నెగటివ్, ఉందీ: లేదు, ఇలా….

అస్సలు ప్రపంచాన్నే రెండుగా చేయాలనుకుంటే, అది చాలా ఈజీ. గట్టిగా ఏదో ఓ స్టేట్ మెంట్ చెప్పండి, అంతే వెంటనే ప్రపంచం రెండుగా విడిపోతుంది. సగం మిమ్మల్ని సపోర్ట్ చేస్తే, సగం మిమ్మల్ని అపోజ్ చేస్తుంది.

ఇలాంటివి ఇంకా ఎన్నో పట్టుకొని, మీకు ‘రెండూ యొక్క గొప్పతనం చెప్పాలని నా తాపత్రయం. ఇంకో విషయం ఏంటంటే… కొంతమంది ఒకే మాట మాట్లాడినా మనకి రెండు గా వినిపిస్తుంది, అంటే వారి ఒక్క మాటలొ ’ద్వందార్దం’ వుందన్న మాట. అలాగే పాపం ఒకే నాలుకతో మాట్లాడినా, రెండు నాల్కల ధోరణి అంటారు కొంత మందిని… మొత్తమ్మీద రెండుకి ఇలా భలే క్రేజు.

వేదాంతంలోను ‘రెండూ కి బాగానే విలువ వున్నట్టుంది. వేదాంతం గురించి అస్సలు తెలీదు కాబట్టి, నాకు నచ్చిన ఒక్క విషయం మాత్రం చెప్తాను.

ఏవైనా రెండు కలిసిపోయి, ఒకటిగా మారి,అక్కణ్ణించి, ’శూన్యం’ లోకి వెళ్ళటంతో, దేనికైనా పూర్ణత్వం సిద్దిస్తుందని అనుకుంటాను.

కాని ఈ మనుష్యులు, ఆ రెండింటిని ఎన్నటికీ కలువనివ్వరు… దేనికదే, గొప్పదనుకుంటారు. ఆందుకే ఇన్ని గొడవలు.

ఎప్పుడైనా రెండుగా వుంటే అందం, ఒకటిగా ఏకమవ్వడానికి ప్రయత్నిస్తే ఆనందం… అక్కణ్ణించి, చలం అన్నట్టు, ఏమీ లేదు అన్న భావానికి చేరుకోగలిగితే అది అమ్రుతత్వం.

ఇది చదివాక మీరు నాతో ఒప్పుకోక మరో అభిప్రాయం చెప్తే అది అందం… ఒప్పుకొని నాలా ఆలోచిస్తే ఆనందం. ఆస్సలు ఈ ఠపానే చూడక పక్కన పెడితే అది మీకు అమ్రుతం.

ఇక అసలు విషయం ఏంటంటే, నా పుట్టిన రోజులోని సంఖ్యలని కూడితే, చివరగా రెండు వస్తుంది. అది నా లక్కీ నంబర్ అవుతుందని, చిన్నప్పుడు ఎవ్వరో చెప్పారు. అప్పట్నించీ ఆ నంబరంటే కొంచెం అభిమానం. నమ్మకాలు మారినా అభిమానం వుండి పోయింది. అందుకే మీకు విన్నవించుకునేదేంటంటే…. ఇంకొన్ని మంచి మంచి కారణాలు చెప్పి నా ‚’రెండు’ నే ఈ ఎలచ్చన్లలో సపోర్ట్ చేయ ప్రార్థన.

హి… హి… హి…

2 Responses »

 

నా రాత్రి మంగళవారం, డిసెం 9 2008

మిమ్మల్నెవరైనా, ఎప్పుడైనా మీకు “పగలు” ఇష్టమా లేక “రాత్రి” ఇష్టమా అని అడిగారా?? మీ పరిచయస్తుల్లో అంత వెర్రివాళ్ళు ఎవరూ లేరంటారా?? సర్లెండి !!! నన్నూ ఇప్పటివరకు ఎవరూ ఈ ప్రశ్న అడగలేదు  కానీ.. ఎవరు అడిగినా, అడక్కపోయినా నాకు మాత్రం రాత్రంటేనే ఇష్టం… ఆగండాగండి… తొందరపడి వెంటనే నన్ను రాక్షసిగణం లోకి చేర్చకండి. నా కారణాలూ వినండి   అందరూ నిద్రపోతున్నప్పుడు, నేను మాత్రం మెలకువగా వుండి, నాదైన లోకంలో ఒంటరిగా గడపడం ఒక అందమైన అనుభవం. అప్పుడు చేతిలో, మొబైల్ ఫోన్ వుండదు… కానీ మనస్సు మాటలకు అంతుండదు, ఇంటర్నెట్ వుండదు.. కానీ, భావనా తరంగాలకు తీవెలక్కర్లేదు టీవీలుండవు, కేబుల్లుండవు… అయినా.. నా సినిమాలుంటాయి… నేనే కింగు, నేనే క్వీను.. బాల్కానీలో కుర్చీ వేసుకొని, ఎంపీత్రీ ప్లేయర్ చేతిలో వుండి.. నచ్చిన పాటలు అందులో వుంటే…
రవీంద్రుడి “మిణుగురుల మసక వెలుగుల, అడవి నీడల కిన్నెర గ్రామంలోని ఇంద్రజాలిక కుట్మలాల దగ్గరికి అలా వెళ్ళొచ్చు. లేదా.. తిలక్ గారి ఇంటి బాల్కనీ లోంచి కనపడే, బోగన్ విల్లా పందిరిలోంచి వచ్చే మధురాతి,  మధుర విషాద గానం వినవచ్చు…ఇలా ఏం చెయ్యాలన్నా నాకు రాత్రి కావాలి. 

పగలు వ్యర్థంగా గడిపిన పన్నెండు గంటలని, అర్థరాత్రి అందరూ పడుకున్నప్పుడు వెదుక్కునే అ రెండు గంటలు కావాలి ఉరుకులూ, పరుగులూ వదిలేసి… భయంతోటో, ప్రయంత్నంతోటో వచ్చిన చైతన్యాన్ని తరిమేసి… నాకు నచ్చిన బద్దకంలో, సోమరితనానికి నన్నప్పగించుకునే రెండు గంటల ఏకాంతం కావాలి… ప్రతీ రోజూ కావాలి…

స్పష్టంగా తెలిసే, ఆ చీకటిలోని మార్పుని నేను ప్రతీ రోజూ అనుభవించాలి. అప్పటివరకు ఉన్న బాక్ గ్రౌండ్ నాయిస్ పోయి.. అంతా ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమవ్వటం.. రాత్రి తెరని ఎవరో ఒక్కసారిగా లాగి కిందకి దింపినట్టు.. అప్పటివరకువింటున్న పాటలు, మరింత స్పష్టంగా మారటం.. ఈ అనుభవం ప్రతీ రోజూ కావాలి.. అలాంటి క్షణం.. నావాళ్ళందరూ… ఎక్కడున్నా.. ఏం చేస్తూన్నా, నా తలపుల్లో కదలాడుతూనే వుంటారు.. పొద్దుట్నునించీ వాళ్ళలో చాలా మందితో మాట్లాడలేకపోవచ్చు.. కానీ ఈ రాత్రిలో అందర్నీ నేను పలుకరిస్తాను.. ఆనందానికి, విషాదానికి, స్నేహానికి, ప్రేమకి, ఒక్క పగలేం సరిపోతుంది… నా రాత్రి లేకుండా… చెప్పండి..

అద్రుష్టవశాత్తూ, నా రాత్రి ఉల్లాసానికి.. వాన కూడా తోడైతే… అబ్బో… ఆ గాలి, ఆ తుంపెరలతో కలిసి నాకేదైనా చెప్తున్నాయో… లేక వాటిల్లో అవి పోట్లాడుకుంటున్నాయో అర్థం కాదు. కానీ ఆ భాష…ఎంత బావుంటుందని…

ఇంకొంచం పోయెటిక్ గా చెప్పాలంటే…

“పగలంతా నిన్ను వెళ్ళమనీ, వెళ్ళొద్దనీ ఆజ్ఙాపించే నా ప్రేమ..
రాత్రయితే, అసలు నువ్వు వెళ్ళావో లేదో తెలీకపోయినా..
అలసిపొయుంటావని.. నీ కాళ్ళొత్తడానికి సిద్దమవుతుంది” 

ప్రేమకి ఆ మార్ధవాన్ని ఇచ్చేది నా రాత్రే కదా మరి…

వ్రాయటం నాకెంతిష్టమైనా, ఈ రాత్రిని వ్రాతల్లో వేస్ట్ చేయడం ఇష్టం లేనంత ఇష్టం  రాత్రంటే…

కొంతమందికి ఉత్తి పనిలో ఆనందం.. చాలామందికి ఉత్తి సోమరితనంలో ఆనందం… నాకు మాత్రం పగలంతా ఏదో పనికొచ్చే పని చేసి… రాత్రవగనే అన్నిట్నించీ దూరంగా…ఏకాంతానికి దగ్గరగా… సొమరితనానికి నన్నిచ్చేసుకోవడంలో చాలా చాలా ఆనందం. మరి నాకు సోమరితనంలో పనిష్టమో, లేక పనిలోని సోమరితనం ఇష్టమో తెలీట్లేదు. 

మీరు నాకిష్టమో కాదో తెలియాలంటే… నన్నడగండి… నిన్న రాత్రి నాతలపుల్లో మీరు మెల్లగా కదలాడారా అని…

పగలు గడిచిపోతె బావుండనిపిస్తుంది… రాత్రి గడవకపోతే బావుండనిపిస్తుంది… అయినా, రాత్రి లేకపోతే… నా టపాలు లేవు, నా ఆలోచనల్లేవు, అనుభూతులు.. అబ్బే…

ఇది మీరు రాత్రిపూట చదువుతున్నట్టయితే… మీకు ఇప్పుడు నిద్రవచ్చినా ఆనందమే… రాకపోయినా ధన్యమే… రాత్రిని చైతన్యవంతం చేసే రాత్రీశ్వరులకు… మీకు… నా నమ(నిశ)స్సులు…

2 Responses »

 

పాత బంగారు లోకం బుధవారం, నవం 26 2008

మొన్నీమధ్య కంపనీలో ఒక మెయిల్ ఫ్లోట్ అయ్యింది. అది 1970, 1980 దశాబ్దాల్లో పుట్టిన వారి బాల్యం ఏ విధంగా గదిచిందో చెప్తూ… అది చదివాక నా కళ్ళ ముందూ చక్రాలు  తిరిగి ఫ్లాష్ బాక్ లోకి వెళ్ళాను.

అప్పటి జ్ఞాపకాల్ని నెమరు వేసుకుంటె, “వెన్న” లాంటి అనుభూతులు మెత్తగా చుట్టుముట్టాయి.ఈ ఠపా వ్రాయడానికి, మరోసారి సారి చక్రాలు తిప్పితే…..

అది సుధీర్ గాడి “స్వర్ణయుగం” మొదలయిన కొత్తల్లో (అంటే 1989 ప్రాంతంలొ అనుకుంటా), ఓ రాత్రి TV లొ “కిట్టుగాడు” సీరియల్ చూసేసి, అందులో కిట్టు చేసిన అల్లరికి పోటీగా, నేనూ మరో ఇద్దరు స్నేహితులు, వీధిలో వున్న ట్యూబ్ లైట్ వెలుతురులో ఆడుతున్నాం. అప్పట్లో ఆ వీధి అంత రద్దీగా వుండేది కాదు. ఆమ్మవాళ్ళూ ఆంటీవాళ్ళూ వంట ప్రయత్నాల్లో వున్నప్పుడే మా ఆటలు. ఠంచనుగా తొమ్మిది లోపు పిలుపొచ్చేస్తుంది. ఆట వదిలేయాలి. ఆ విషయం బాగా తెలుసు కాబట్టి, కరెంట్ లేకపోయినా, ఆడుతూనే వున్నాం. (అంత ధ్యానంగా ఇప్పుడు ఏ పనీ చెయ్యలేమనుకుంటా). అంతలొ సడన్ గా మా పక్కనుంచి ఎదో   వెళ్ళినట్టనిపించింది. తెల్లగా వుంది… ఏంటో అర్ధం కాలేదు. బయంతో ఆగాం… మళ్ళీ ఇటు పరిగెత్తింది. చీకట్లో తెల్లగా కనిపిస్తుందే కానీ అర్ధంకావట్లేదు. ఆట మీది ఉత్సాహం కాస్తా దాని మీదకు మళ్ళింది. రాళ్ళ చాటున్నదేంటో తెలీట్లేదు. అప్పుడే మమ్మల్ని బతికిస్తూ కరెంట్ వచ్చింది.ఇంతలో బాలూ గాడూ (నాకన్నా మూడేళ్ళు చిన్న అనుకుంటా, అందుకే “గాడు”) వాడి నాన్నా, ఇద్దరూ ఎదో వెతుకుతూ వచ్చారు.  వాడి నాన్న చేతిలో వున్నదేంటో చుశాక మా ఆశ్చర్యానికి అంతులేదు. అది తెల్ల కుందేలు. జతనుంచి తప్పిపోయిన దానికోసం వెతుకుతో వచ్చారు అంకుల్.ఆ రోజు నుంచీ , (వాడు “బాలూ” బట్ నో “గాడు”) ఎన్నో సాయంత్రాలు ఆ కుందేలుతో ఆడుకున్నాం.. అలాంటి ఆనందాలు నా స్వర్ణ యుగంలో ఇంకా కొన్ని వున్నాయి.  అసలు “స్వర్ణయుగంలో సుధీర్ అనుభవించిన సుఖ: దుఖా:లను వివరింపుడు (5 మార్కులు)” అని అడిగితే, స్వర్ణయుగంలో…స్వర్ణయుగంలో…సుధీర్ గాడు…సుధీర్ గాడు…అనుభవించినవన్నీ సుఖాలే….అనుభవించినవన్నీ సుఖాలే అన్న పాఠం వల్లెవేస్తానేమో… అప్పుడు కష్టం అనే పదం తెలీదు. కష్టాలు అనేవి వుంటాయన్న విషయమే ఊహలోఅ లేదు. ఉన్న ఒక్క  ఇబ్బందీ స్కూలుకెళ్ళడం,అదీ కష్టం కాలేదు, కాస్తో, కూస్తో చదువుతాం కాబట్టి. సాయంత్రం రాగానే, “విచిత్ర కాశీ మజిలీ కథలు”, “కిట్టుగాడు”, “పరమానందయ్య శిష్యుల కథ”, “రామయణం”, “మహా భారతం” , “విక్రంభేతాల్”, పొట్టి వీరయ్య, అం అః, కం కః అంటూ మాజిక్లు చేసే సీరియల్, చిత్రలహరి, చిత్రహార్, తెలుగు సినిమా, హిందీ సినిమా, తెలుగు వార్తలు, ఉర్దూ వార్తలు, గ్రామదర్శిని, “అలిఫ్ లైలా”, “జెయింట్ రొబోట్”, “స్ట్రీట్ హాక్”, “స్టోన్ బాయ్”, “అమరావతి కథాయే”……ఒక్క దూరదర్శన్ లోనే, నన్ను కదలకుండా కూర్చోపెట్టి రూజుకో అరగంట మరో లోకానికి తీసుకెళ్ళిన సీరియల్సివి. ఇప్పుడు వంద చానల్లలో వెయ్యి ప్రోగ్రాంలు. ఏమో మరి, ఎవరి “స్వర్ణయుగంలో” ఇవి గుర్తులుగా మిగులుతాయో ఇవి… ఆటలు…పాటలు…రోజుకో  ఆట, మామయ్య టేప్ రికార్డర్ లో పాట.. నా యుగం… బంగారంతో పనెక్కడ?? ఆనందం ఆర్ణవమైతే, మాకు ఆభరణమైతే… విచిత్ర కాశి మజిలీ కథల్లో వచ్చే కౌబాయ్ మ్యూజిక్ విన్నా, “అన్వేషణ” లోని “కీరవాణీ…” పాటకు ముందు వచ్చే చిన్న బిట్ ని విన్నా, టైం మెషీన్, అవసరం లేకుండా, నన్నెక్కడికో లాక్కుపొయే ఈ మనసుంది చూశారూ… దీనికి ఒక జోహారు. (ప్రస్తుతం ఒకటి నా మొబైల్ రింగ్ టోన్ గా, మరొకటి నా ఎంపీత్రీ ప్లేయర్ లో దాక్కొని వున్నాయి). ఇప్పటికీ నా ఫ్రెండ్ కాల్ చేసినప్పుడు ఆ రింగ్ టోన్ మోగుతుంటే, కత్ అయ్యేవరకూ లిఫ్ట్ చెయ్యకుండా వినాలనిపిస్తుంది. వాడు తిడుతూనే వుంటాడనుకోండీ, అది అప్రస్తుతం. ఆటలు… ఎన్ని ఆటలు.. ఏమో పేర్లు కూడా గుర్తులేనన్ని ఆటలు. కరెంటు పోతే వెన్నెల్లో, కరెంటుంటే ట్యూబ్ లైట్ వెలుతుర్లో బాణాలుంటే రఘువంశంలో, లేకుంటే కపి వంశంలో, ఆడి…ఆడి అలిసిపోతే… అక్కడే అరుగుమీద శ్యామలక్క వేసిన పొడుపు కథలు, చెప్పిన సంగతులు…ఎన్నో…

క్రికెట్ నాకు పరిచయమవడం నాకు బాగా గుర్తుంది. కొత్త ఆట అని వెళ్ళి, ఒక ఫీల్డర్ లా నిలబడీ, నిలబడీ… విసుగెత్తి…ఆ తర్వాత దాదాపు. రెండేళ్ళు అటువైపే వెళ్ళలేదు. ఇప్పుడు క్రికెట్ పరిచయమా??? హ..హ..హ.. ఊహ తెలిసినప్పటినుంచీ దాదాపు దశాబ్దం గడిపిన ఆ వీధినీ, చొటునీ వదిలి, మరోచోట స్థిరపడ్డాం. అప్పుడప్పుడూ అక్క్డికి వెళ్తూ వుంటాం, అక్కడే స్థిరపడిన  ఆంటీ వాళ్ళను కలవడానికి.. వాళ్ళ అభిమానాలు , ఆప్యాతలూ ఏమీ మారలేదు. కానీ గత ఏడెనిమిదేళ్ళుగా ఆ వీధిలోని మా జ్ఞాపక చిహ్నాలన్నీ ఒక్కొక్కటిగా మాయమవుతున్నాయి. మేము పడుకున్న వీధి అరుగు పోయింది. ఆ రేకుల ఇల్లు, చీకట్లో కళ్ళుమూసుకుని ఒక్కసారిగా పరిగిత్తిన ఆ సందూ, చిన్నగా తలూపుతూ మా ఆటలు చుసే మల్లె పందిరి… ఏదీ… ఏవీ లేవిప్పుడు. అందుకే ఆంటివాళ్ళూ, పిల్లలూ ఎంత రమ్మన్నా, అక్కడికి వెళ్ళబుద్దేయట్లేదు. వెళ్తే, రంగు రంగుల జ్ఞాపకాలతో వున్న నా మనసుకి నిన్ననే వేసిన “బాక్టీరియా రెసిస్టెంట్ ఎమల్షన్ పెయింట్” ఎక్కద అంటుతుందోనని భయం. నాకంటూ కొన్ని జ్ఞాపకాలున్నయి… ప్రస్తుతం  నేనున్న వేగంలో నావంటూ వున్న ఆ కొన్నీ చెరిగిపోతాయేమో అని భయం…

జీవితాన్ని రివైండ్ చేసే శక్తుంటే, 1987 నుంచి 1992 వరకూ, మళ్ళీ…మళ్ళీ రివైండ్ చేస్తూ కాలంలోకి అద్రుశ్యమవుతాను…..

మరి మీరు…

6 Responses »